Кастусь Качан Сядзіба мастака усадьба художника галерэя Кастусь Качан вядомы беларускі мастак известный белорусский художник Картинная галерея Константина Качана белорусский пейзаж натюрморт famous belarus artist Kastus Kachan art gallery in Navagrudak Belarus landscape still life


Галоўная Жывапіс 2 Біяграфія Прэса Выстаўкі Сядзіба-галерэя Кантакты


ПРЭСА

Публікацыі аб жыцці і творчасці


СВЯТА МАСТАЦТВА
Артыкул у газеце "Новое жыццё" (г.Навагрудак) 24.06.2015 г.

У суботу 20 чэрвеня (2015 г.) ў Карціннай галерэі вядомага мастака, члена саюза мастакоў Беларусі Кастуся Качана было шматлюдна. Тут вітала атмасфера мастацтва. У дзень першай гадавіны са дня адкрыцця галерэі павіншаваць Кастуся Качана прыйшлі яго сябры, калегі, проста прыхільнікі таленту мастака, і што вельмі прыемна, завітала шмат дзяцей. Госці знаёміліся з творчасцю мастака-пейзажыста, гучала жывая музыка ў выкананні юных артыстаў, маленькія мастакі пісалі карціны. Хвалюючай была сустрэча з мастаком.

– Вялікі дзякуй ўсім неабыякавым да маёй творчасці людзям, і наогул, да мастацтва. Я вельмі задаволены, што ажыццявілася мая даўняя мара, і ў мінулым годзе адкрылася карцінная галерэя. Я здолеў зрабіць тое, што даўно хацеў. Затрачана шмат і сіл, і сродкаў, але сёння я разумею, што не дарэмна, – падчас урачыстасці сказаў Кастусь Качан. – Сёння вы завіталі на першы юбілей галерэі. Вялікі дзякуй, што раздзялілі з намі гэта свята. На наступны год мы плануем зрабіць не толькі свята галерэі, але свята культуры. На працягу года будзем ладзіць розныя мерапрыемствы, ствараць тут куточак культуры. Запрашаем усіх навагрудчан і гасцей нашага горада завітаць да нас у галерэю, яшчэ раз дакрануцца да мастацтва.

У сваю чаргу гаспадыня галерэі Жана Барысаўна падзякавала ўсім прысутным, а таксама выкладчыкам мастацкай школы, дырэктару і настаўнікам сярэдняй школы №2, юным талентам за тое, што далучыліся да святкавання, за падтрымку.

– З’яўленне карціннай галерэі ў нашым горадзе, і тое, што побач жыве і працуе надзвычайны мастак – гэта адна са знакавых падзей ў нашым жыцці, – адзначыла падчас свайго выступлення дырэктар сярэдняй школы №2 А.Б. Сталярчук. – Мы вельмі ўдзячны гаспадарам галерэі за сапраўднае свята культуры. Прыемна, што на дзень нараджэння галерэі прыйшлі не толькі дарослыя, а завітала сюды шмат дзетак. Яны падзеляцца сваімі ўражаннямі з роднымі і сябрамі. Дзеці – наша будучыня. Здароўя вам, Кастусь Іванавіч і Жанна Барысаўна, росквіту вашай карціннай галерэі. Вялікі дзякуй! Кастусь Качан вельмі ўважліва адносіцца да творчасці дзяцей. У рамках свята быў праведзены конкурс дзіцячага малюнку. Пераможцы атрымалі ўзнагароды. Шмат цёплых слоў і пажаданняў прагучала ў гэты вечар у адрас мастака.

А.А. Буйкевіч, настаўнік мастацкіх дысцыплін школы мастацтваў. – Дзеткі, якія займаюцца ў школе мастацтваў частыя госці ў карціннай галерэі Кастуся Качана. Сустрэчы з вядомым мастаком вельмі ўражваюць і натхняюць. Аднак, нягледзячы на тое, што нашы мастакі зусім юныя, яны думаюць ужо аднолькава са знакамітым мастаком, бо іх аб’ядноўвае мастацтва. Дзе яшчэ, як не ў сапраўднай галерэі, можна пазнаёміцца з сапраўдным мастацтвам. Пасля такіх сустрэч, гутарак і майстар-класаў дзеці разумеюць, каб стаць вядомым мастаком – трэба шмат працаваць. Хочацца яшчэ раз сказаць Кастусю Іванавічу шчырае дзякуй за тое, што ён адкрыў галерэю ў нашым горадзе.


Вольга ПІСАР ("Новае жыццё" (г.Навагрудак))



Галерэя каля Замкавай гары

Газета "Рэспубліка". 2014.-06.08.>>> арыгінал артыкула ў газеце "Рэспубліка"

Гэты прыгожы будынак у самым сэрцы Навагрудка побач з Замкавай гарой не заўважыць нельга — сапраўдная шляхецкая сядзіба. Менавіта пра такую даўно марыў яе цяперашні гаспадар — вядомы беларускі мастак Кастусь Качан. Менавіта ў такім памяшканні здаўна хацеў адкрыць у родных мясцінах (сам ён ураджэнец вёскі Лаўрышава) карцінную галерэю. Таму за ўласныя сродкі выкупіў аварыйны дом у цэнтры горада і ў 2008 годзе ўзяўся за будаўніцтва.

Спецыяльны праект сядзібы ў стылі, уласцівым гістарычнаму Навагрудку, зрабіў знакаміты беларускі архітэктар Лявонцій Зданевіч. З месяц таму жаданае нарэшце здзейснілася: адна з першых у краіне прыватных карцінных галерэй — «Сядзіба мастака Кастуся Качана» — расчыніла дзверы для наведвальнікаў. У галерэі дзве прасторныя залы, дзе прадстаўлена каля 70 работ прызнанага майстра пейзажа і нацюрморта. Дрэвы, кветкі, сялянскія хаты, замкі і храмы, жнеі ў полі, млын… Асобнае месца ў экспазіцыі займае карціна «Зімовы вечар». Яе мастак называе знакавай, з яе ў 1980 годзе пачаўся адлік яго сур’ёзнай творчай дзейнасці. Паказаная ўпершыню, яна мела грандыёзны поспех, пасля якога маладога мастака заўважылі, а яго работы пачалі ўдзельнічаць у рэспубліканскіх, усесаюзных і замежных выставах. Цікавая падрабязнасць: па першай адукацыі Кастусь Качан — фізік, скончыў БДУ. Гаворыць, прымусіў сябе гэта зрабіць, бо ўжо на другім курсе фізфака зразумеў: не ў тыя дзверы ў свой час зайшоў, не адчуў, што менавіта маляванне, якім захапляўся з дзяцінства, павінна стаць справай жыцця. Але памылку тую выправіў — некалькі гадоў дыпламаваны фізік і вольны слухач Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў вучыўся жывапісу. Сёння творы Кастуся Качана знаходзяцца ў многіх музеях краіны, у мастацкім фондзе Міністэрства культуры Расіі, фондах Беларускага саюза мастакоў, у Траццякоўскай галерэі, у прыватных калекцыях Германіі, Польшчы, Літвы, Латвіі, Эстоніі, Чэхіі, Сербіі, Аўстрыі, Францыі, Італіі, ЗША, Турцыі, Паўднёвай Карэі, Кітая, В’етнама… Яго карціны ахвотна купляюць. Між іншым, гэта грашовая крыніца і стала асноўнай у фінансаванні будаўніцтва галерэі.

— Спачатку грошай было зусім мала, хапала толькі на тое, каб выкупіць стары будынак. Але мною рухала нейкая ўпэўненасць: грошы з’явяцца. І Бог дапамог. Відаць, так бывае, калі ў чалавека ёсць высакародная мэта і ідэя, якая ідзе на агульную карысць. Якраз у той перыяд у мяне пачалі добра раскупляць карціны, — прыгадвае Кастусь Іванавіч. Многія мастацтвазнаўцы называюць яго спеваком беларускіх мястэчак. Ён не спрачаецца і шчыра прызнаецца, што на самай справе вабяць яго сваёй някідкай прыгажосцю краявіды невялікіх заходнебеларускіх гарадкоў і вёсак, сярод якіх асаблівае месца займае Навагрудак з яго таямнічай энергетыкай старажытнасці і сілы. Сюды, гаворыць, яго заўсёды цягне як магніт, тут асабліва плённа працуецца. Дарэчы, на верхнім паверсе галерэі размяшчаюцца майстэрня мастака і жылое памяшканне. Так што да зімы, як мінімум, спадар Кастусь можа смела забыць пра гаманкі Мінск, сваю персанальную сталічную майстэрню і асталявацца ў Навагрудку. Тым больш што ёсць ужо і вартая плённага ўвасаблення новая творчая задумка — заняцца маляваннем партрэтаў, не хапае іх, лічыць, побач з пейзажамі ў экспазіцыі.

Разам з мастаком Мінск — сталіцу сённяшнюю на Навагрудак — сталіцу колішнюю змяніла і яго жонка Жанна Барысаўна. Шчыруе з ім побач у галерэі, гасцінна сустракае наведвальнікаў, праводзіць экскурсіі. А яшчэ збірае мясцовы старадаўні шляхецкі посуд, у калекцыі ўжо назапашана з дзясятак цікавых экзэмпляраў, для іх гаспадыня мае намер адвесці асобны куточак у адной з зал. Ёсць у пары і больш далёкія планы — аб’яднаць сядзібу з яшчэ адным будынкам. Ён, дарэчы, гістарычны, таксама выкуплены і знаходзіцца побач. Там, мяркуе мастак, маглі б праводзіцца зменныя выставы, займаліся б маляваннем дзеці. Знайшоўся і мецэнат родам з Навагрудка, гатовы гэтую ідэю падтрымаць фінансава. Словам, з цягам часу сядзіба будзе пашырацца і стане галерэйным комплексам. — Ведаеце, я вельмі задаволены, што нарэшце здолеў зрабіць тое, што даўно хацеў, пра што марыў. Адчуваю сябе шчаслівым, ганаруся, што цяпер у маім любімым Навагрудку, як і павінна быць у знатным старажытным культурна-гістарычным цэнтры краіны, ёсць карцінная галерэя — асяродак мастацкага жыцця. Дзеля гэтага, паверце, не шкада ні патрачаных сіл, ні часу, ні грошай, — узрушана гаварыў мне на развітанне Кастусь Качан — шырокай душы чалавек і шчыры патрыёт свайго краю.

Ірына СВІРКО isvirko@mail.ru/ Фота Кацярыны БЕСАРАБ и БЕЛТА



Gallery near Zamkovaya Mountain ("Галерэя каля Замкавай гары")
By Irina Svirko


Газета "The Minsk Times". 2014.-18.09.>>> арыгінал артыкула ў газеце "The Minsk Times"

This beautiful building in the very heart of Novogrudok near Zamkovaya Mountain is very noticeable, and it is like a real lord’s estate. The well-known Belarusian artist Kastus Kachan, its owner, dreamt about it for a long time. In native places (he is a native of Lavrishevo village), in such a premise, has wanted to open a picture gallery for a long time. Therefore he bought, with his own means, the house, which was under the threat of collapse in the city centre, and in 2008, he started in its construction.

The special project of the estate, in the style inherent in historical Novogrudok, was made by the well-known Belarusian architect, Leonty Zdanevich. One month ago the desire at last came true — one of the first private art galleries — the Estate of Artist Konstantin Kachan — opened its doors to visitors. The gallery has two spacious halls with about 70 works of the recognised master of landscape and still-life. Trees, flowers, peasant houses, castles and churches, reapers in the field, a mill... The picture Winter Evening takes a separate place in the exposition. The artist calls it meaningful; in 1980, it became the starting point for his serious, creative activity. When it was shown for the first time, it was a big success, after which the young artist was noticed, and his works started to be included in Republican, all-Union and foreign exhibitions.

Interesting detail: according to first education, Kastus Kachan is a physicist who graduated from the BSU. He said that he forced himself to do that, as by his second year in the physical department, he understood that it was not the door which he would chose in due time. But he did not feel that painting, of which he was fond since childhood, should become his work for whole life. But that error was corrected, and for several years the graduate physicist and free listener of Belarusian State Academy of Arts studied painting. Today, Konstantin Kachan’s works are in many museums of the country, in the art fund of the Ministry of Culture of Russia, funds of the Belarusian Union of Artists, in the Tretyakov Gallery, in private collections of Germany, Poland, Lithuania, Latvia, Estonia, the Czech Republic, Serbia, Austria, France, Italy, the USA, Turkey, South Korea, China, Vietnam... People willingly buy his pictures and it was this monetary source that financed the construction of the gallery.

“At first there was not enough money, it was only possible to buy one old building. But I had a certain confidence that money would appear. And God helped. Probably, it happens so, when a person has a noble purpose and idea which is for general advantage. Just during this period, my pictures started to sell well,” Konstantin Ivanovich recollects. Many critics call him a singer of Belarusian places. He does not argue and fairly admits that he is actually attracted by the unpretentious beauty of landscapes of small western towns and villages among which Novogrudok, with its mysterious power of antiquity and force, has a special place. According to the artist, he is always attracted here like a magnet; and he works here especially fruitfully.

His art studio and living space are located on the top floor of the gallery. So, in the winter, at least, Konstantin will be able to forget about talkative Minsk, his personal capital workshop, and to move to Novogrudok; all the more so that he already has a new creative idea which is worthy of fruitful embodiment — to start painting portraits. He considers that the exposition needs them near landscapes.

Together with the artist, his wife, Zhanna Borisovna, changed Minsk — today’s capital, into Novogrudok — the old capital. She works hard together with him in the gallery, hospitably receives visitors and arranges tours. She also collects local ancient gentry tableware. The collection already has a dozen of interesting pieces, and she intends to allocate a separate corner in one of halls for them.

The pair also has far-reaching plans — to unite the estate with one more building. It is equally historical, is also bought and is located nearby. There, the artist believes, could be located removable exhibitions and children could master painting. A patron from Novogrudok has appeared who is ready to support this idea financially. In a word, the estate will be extended and become a gallery complex.

“You know, I am very happy that I finally managed to achieve what I have dreamt about for a long time. I feel happy. I am proud that now, in my favourite Novogrudok, as there should be in the notable ancient cultural-historical centre of the country, there is an art gallery — a centre of art life. For this purpose, believe me, I do not feel sorry for neither forces, nor time, nor money,” Kastus Kachan emotionally said. He is a person of generous nature and a sincere patriot of his land. Читать статью полностью на портале «СБ»: http://times.sb.by/inside/article/gallery-near-zamkovaya-mountain.html



“Прыватны выпадак” прыватнай галерэі
Культурныя паслугі па месцы жыхарства

Газета "Культура". 2014. >>> арыгінал артыкула ў газеце "Культура"

У нядаўнім адкрыцці галерэі Кастуся Качана ў Навагрудку ўзялі ўдзел Прэм’ер-міністр Міхаіл Мясніковіч, міністр культуры Барыс Святлоў, іншыя прадстаўнікі органаў улады. І ўжо толькі гэтая акалічнасць пераканаўча сведчыць: зялёнае святло з боку дзяржавы такім праектам забяспечана, а прыватная ініцыятыва — зусім не “наказуема”. Яе выключную значнасць для развіцця культуры сёння разумее кожны, і засталося толькі разабрацца з прыкрымі дробязямі ды ўдасканаліць алгарытм увасаблення сацыяльна карысных мараў. Важна і тое, каб захады працавалі ў комплексе, бы тыя часцінкі пазла ствараючы цэльны “культурны ландшафт”. Але ж з яго фарміраваннем у нашых гістарычных гарадах пакуль шмат праблем, якія наўрад ці маюць лёгкае вырашэнне.

Вымушаны навабуд

Жыў на свеце мастак. І болей за ўсё ён любіў маляваць краявіды, асабліва — роднай Навагрудчыны. Здавалася б, каго гэтым можна здзівіць. Але ў творчасці важная душа і майстэрства. Таму мастак займеў вядомасць, прыхільнікаў, пакупнікоў — і, як вынік, сякія-такія грошы. Як натура рамантычная, ён вырашыў патраціць іх не на патрыманы “Porsche Cayenne”, але на стварэнне ўласнай галерэі — вядома ж, у Навагрудку, дзе дагэтуль такога не існавала. І вось у двух кроках ад замка паўстала дыхтоўная камяніца, стылізаваная пад шляхецкія сядзібы.

Выйшаўшы на балкон уласнай майстэрні, мастак можа бачыць свае ўлюбёныя краявіды — і руіны вежаў, і Фарны касцёл... Але на гэтым ідылія сканчаецца: позірк ўпіраецца ў невыразную будыніну “жыццесцвярджальнага” зялёнага колеру. Мяркуючы па свежым сайдынгу, яе наўрад ці варта залічваць да архітэктурных пралікаў былой эпохі. Такія бесцырымонныя “ўварванні сучаснасці” сведчаць не толькі пра брак комплекснага архітэктурнага бачання. Гэта адзін з парадоксаў развіцця нашых усё яшчэ патэнцыйных турцэнтраў. Як быццам, яны ў задуменні топчуцца на ростанях, не ведаючы, што абраць: нуднаватыя, але рэальныя патрэбы альбо ашаламляльныя, але прывідныя перспектывы.

У выставачных залах адчуваецца шляхетная музейная атмасфера і пах свежага лаку. Агулам рэалізацыя праекта запатрабавала ад мастака дзевяць гадоў, прычым асноўны аб’ём будаўнічых работ быў зроблены яшчэ ў 2008-м, за якія пяць месяцаў. Таму планавалася, што адкрыццё галерэі зойме пачэснае месца ў праграме вялікага фэсту, прысвечанага ўгодкам Грунвальдскай бітвы, які прайшоў у 2010-м. Але каб давесці справу да ладу, ва ўласніка тады не хапіла сродкаў. І паколькі ні на субсідыі дзяржавы, ні на льготныя крэдыты “прыватнік ад культуры” спадявацца не можа, справа замарудзілася.

Ды і сама першапачатковая задума спазнала карэктывы. Кастусь Качан меркаваў выкупіць два гістарычныя будынкі, якія былі ў непрыглядным стане, ды стварыць там не проста галерэю, але невялічкі арт-цэнтр, здатны запрашаць на рэзідэнцыю айчынных і замежных мастакоў. Новае будаўніцтва планавалася толькі на стадыі пашырэння комплекса — гэта значыць, у светлай перспектыве.

Але ў выніку ўсё атрымалася зусім іначай. Адзін з тых дамкоў мастак набыў разам з участкам за досыць невялікую суму. А ў другім цяпер працуе звычайная крама.

— Гэты будынак знаходзіўся ў прыватнай уласнасці, прычым гаспадароў там было шмат, і ў гэтых варунках цяжка прыйсці да згоды, — распавядае Кастусь Качан. — Адзін хацеў прадаваць, другі не хацеў, і цягнулася тое гады два. Потым, калі справа, нібыта, вырашылася, балансавы кошт атрымаўся завялікім — 52 тысячы долараў. І я зразумеў: давядзецца будаваць новую камяніцу.

Твор архітэктара Лявонція Зданевіча — амаль эталонны ўзор таго, якім павінен быць “навабуд” у гістарычным месцы. А вось той старэнькі дамок з ахоўнаю шыльдаю ды забітымі вокнамі, які яшчэ не так даўно можна было ўбачыць на подступах да замка, некуды знік. Грамадскасць, натуральна, усхвалявалася. І гэта зразумела: ніякі дыхтоўны навадзел не можа замяніць нават самы шараговы ўзор гістарычнай забудовы.

Як распавёў мастак, замены і не адбылося. Будынак галерэі паўстаў на той частцы пляцоўкі, дзе раней былі прагнілыя “шпакоўні”. А што да самога помніка спачдыны...

— Дом цікавы, але... аварыйны, — тлумачыць Качан. — Спецыялісты, якія рабілі абследванне, прыйшлі да высновы, што для эксплуатацыі ён непрыдатны, і адзінае выйсце — разабраць і адбудаваць наноў паводле выкананых абмераў. Дазвол на гэта быў атрыманы, і працы, як бачыце, ужо вядуцца.

І сапраўды, за парканам заўважны відавочныя прыкметы будаўнічай актыўнасці. Пакуль яшчэ ў сутарэннях — хаця б яны, хочацца верыць, застануцца аўтэнтычнымі. У дадатак, высветлілася, што гэты дом мастаку ўжо не належыць.

— У мяне не засталося ні сіл, ні сродкаў, таму я намовіў узяцца за будынак свайго земляка, чалавека заможнага, — распавядае Кастусь Качан. — Ён прызнаўся, што грошы яму не трэба — хочацца нешта зрабіць для Навагрудка. Тут будзе зала для выставак і камерных імпрэзаў, а ўверсе — тры пакоі для мастакоў, якія б прыязджалі на пленэры.

Пытанні юрыдычнага статусу прыватных музеяў вырашаюцца па-рознаму. Некаторыя наогул лічаць за лепшае яго не мець (што, аднак, поўнасцю выключае легальную камерцыйную дзейнасць, уключна нават з продажам квіткоў), некаторыя рэгіструюцца ў якасці аграсядзібаў. Кастусь Качан вынайшаў “ноу-хау”.

Дамок быў набыты як жылы. Праз нейкі час ён дэ-юрэ пераўтварыўся ў “комплекс будынкаў карціннай галерэі”. Гучыць гэта паважна, але нясе і шмат праблем. Уключна нават з “камуналкай”, якая для падобных установах налічваецца зусім па іншых, “камерцыйных” тарыфах. Таму ў выніку юрыдычных пературбацый дом ізноў стаў жылым, а Кастусь Качан зарэгістраваўся ў якасці індывідуальнага прадпрмальніка, які мае права аказваць “паслугі па месцы жыхарства”.

Адсюль і выснова: энтузіяст знойдзе выйсце з любой сітуацыі. Але, вядома, было б куды лепей, каб такі вельмі “прыватны выпадак”, як прыватная галерэя, займеў уласную юрыдычную базу, адэкватную свайму камерцыйнаму патэнцыялу.

Лішне нават казаць, што ён пакуль нулявы. Квіток у галерэю каштуе ажно дваццаць тысяч, але прыбытку — ніякага. Зрэшты, яно і зразумела. Большасць турыстаў прамінае Навагрудак ледзь не транзітам: паглядзелі галоўныя адметнасці — і далей у шлях. Чаму так стаецца, тлумачыць, пэўна, не трэба.

“Слаёны пірог” гісторыі

Інфраструктура цэнтра Навагрудка — даўно ўжо “притча во языцех”. Прыкметай прагрэсу за 5-7 апошніх гадоў стала з’яўленне ў кавярні (адзінай ва ўсёй турзоне!) нармальнага кававага апарату — раней была толькі распушчальная. Але напагатове і больш радыкальныя зрухі: на цэнтральнай плошчы будуюцца два гатэлі. Алгарытм аднолькавы: знесці старую камяніцу і зрабіць яе рэпліку — натуральна ж, адаптаваную да патрэб інвестара.

Можна доўга спрачацца пра дапушчальнасць такога падыходу, і праўда ў кожнага будзе свая. Актывіст у справе аховы спадчыны абавязкова зазначыць, што пры сучасным развіцці тэхналогій “безнадзейных” помнікаў быць не можа. Уласнік будзе спасылацца на будаўнічыя нарматывы, ад выканання якіх залежыць бяспека людзей, а таксама, зразумела ж, на каштарыс.

Напэўна, кампрамісным варыянтам можа стаць захаванне калі не гістарычнай цэглы, дык хаця б гістарычнага аблічча помніка. Тым больш, і з гэтым пакуль праблемы. Прыкладам, не так даўно на той самай плошчы адкрыўся пасля рэканструкцыі Раённы дом культуры. Падзея папраўдзе доўгачананая: рамонт ішоў не адзін год, месцічы цярпелі праз адсутнасць цэнтральнай “культурнай” пляцоўкі... Праблема толькі ў тым, што выгляд гэтай гістарычнай камяніцы, унесенай у Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей, змяніўся бадай да непазнавальнасці: знікла ляпніна на фасадзе, паўкруглы франтон... Карацей, усё тое, што і ўяўляе з сябе асаблівасці, неабходныя для надання аб’екту статуса помніка.

Зрэшты, як патлумачыла загадчык сектара культуры аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Навагрудскага райвыканкама Наталля Жышко, цяперашні выгляд — часовы. Здадзена першая чарга аб’екта, і наступным этапам стане аднаўленне тых пакуль што страчаных адметнасцяў. Пра тэрміны даведацца не ўдалося.

Адзін са згаданых гатэлей — акурат той даўгабуд “Еўропа”, які мала хто ўжо спадзяваўся пабачыць. Тым не менш, работы на ўчастку сёлета аднавіліся ды ідуць поўным ходам. Прычым поруч з будаўнікамі працуюць археолагі. Раскопкі вядуць валанцёры — мясцовыя шкаляры-старшакласнікі пад кіраўніцтвам дасведчанага спецыяліста.

— Я прыехала на колькі дзён, а затрымалася на месяц, — распавядае старшы навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Ірына Ганецкая. — Вось і сёння мы думалі, што дайшлі да “мацерыка”, але... адкрыўся яшчэ пласт, цяжка пакуль вызначыць, якой эпохі.

Прэамбула простая. Гаспадар аб’екта, вядомы будаўнік Валерый Поткін, — чалавек адказны, і таму перад пачаткам работ запрасіў археолагаў. Спацыялісты пачалі капаць... і не могуць скончыць. Невялічкі па сваіх памерах шурф паглябляецца ўсё далей і далей. Спачатку XVIII стагоддзе, потым — XVI, затым... Артэфактаў — поўны кош, але больш каштоўным можа стаць новае пра гісторыю горада.

— Калі б такія даследванні праводзіліся часцей, можна было б вызначыць трасіроўку сярэднявечных вуліц, — распавядае Ірына Ганецкая.

Варта адзначыць дзве акалічнасці. Па-першае, раскопкі праходзяць, фактычна, у адвольным месцы цэнтра Навагрудка. То бок, тут дзе ні капні — занурышся ў глыбіню стагоддзяў. І па-другое — паводле айчыннага заканадаўства, археалагічныя даследванні павінны папярэднічаць любым будаўнічым работам, якія закранаюць “гістарычную глебу”. Лішне казаць, што на практыцы гэтага не адбываецца, і археолагаў замяняе экскаватар.

Лёс раскопа ды выяўленых у ім рэшткаў драўляных пабудоў пакуль да канца не вызначаны. Але вядзецца размова пра стварэнне на гэтым месцы археалагічнай экспазіцыі — непасрэдна ў гатэльным дворыку. Неаспрэчна, тое будзе куды лепшая прынада для наведвальнікаў за які-небудзь банальны салярый.

Шлюб у галерэі

На пачатку галерэя працавала па сапраўдным музейным графіку — пяць дзён на тыдзень. Цяпер — толькі ў пятніцу ды выхадныя. Прычын некалькі: і наведвальнікаў пакуль небагата, і персанал прадстаўлены толькі самім мастаком ды ягонай жонкай.

На сёння ў дзвюх залах экспануюцца творы гаспадара, але ён абедзвюма рукамі за тое, каб сюды прыязджалі і зменныя выстаўкі, а яго землякі маглі, як кажуць, “далучыцца да хараства”. Раней для гэтага папросту не было належнай пляцоўкі. Але экспазіцыйная прастора прыватнай галерэі задаволіць нават самых патрабавальных.

Праблема толькі ў адным: гэтыя выстаўкі павінен нехта арганізоўваць. І, адпаведна, несці сякія-такія выдаткі — на транспарціроўку твораў, друк афіш і буклетаў ды вернісажны “келіх шампанскага”. Для адной асобы яны завялікія, але для мясцовых улад — наўрад ці. І выстаўкі — гэта толькі адзін з магчымых варыянтаў дзяржаўна-прыватнага супрацоўніцтва, якія з’явіліся пасля адкрыцця галерэі.

— Натуральна, супрацоўніцтва гэтае мы абавязкова будзем наладжваць, — кажа начальнік аддзела ІРКСМ Марына Шабановіч. — Думаю, Кастусь Іванавіч не дасць схлусіць, што мясцовыя ўлады ставяцца да яго ініцыятывы з вялікай павагай.

Сам мастак пагаджаецца: паразуменне тут і сапраўды поўнае. Застаецца толькі ўвасобіць яго ў нейкія канкрэтныя праекты.

— Думаю, да твораў Кастуся Качана цудоўна дапасаваліся б рэканструкцыі абрадаў нашага краю. Той жа “Багач”, напрыклад, — дзеліцца сваімі ідэямі Наталля Жышко. — Альбо, скажам, камерныя канцэрты старадаўняй музыкі Беларусі...

Балазе, выконваць яе ёсць каму ў Навагрудку, ды і першы досвед ужо меўся: высокіх гасцей на адкрыцці вітаў калектыў настаўнікаў Школы мастацтва, і ўсім вельмі спадабалася. Без сумневу, падобныя дзеі (наўрад ці да іх падыходзіць моднае слова “анімацыя”) ацанілі б і турысты.

Дарэчы, што да абрадаў... Як распавёў мастак, да яго ўжо пачалі звяртацца маладыя — з просьбай зарэгістарваць шлюб альбо правесці фотасесію ў гэтай цудоўнай атмасферы.

І сапраўды, галерэя — не толькі новая культурная пляцоўка, а яшчэ і адна з “першых ластавак” таго Навагрудка, што з’яўляецца не “проста райцэнтрам”, але той культурнай і турыстычнай “мекай”, пра якую многія мараць ужо столькі гадоў. Ластаўка вясну не робіць, аднак... Як распавёў мастак, над навагрудскімі ўзгоркамі лунае шмат задумаў. Прыкладам, воданацяжная вежа непадалёк ад замка неўзабаве мае пераўтварыцца ў рэстаран з агляднай пляцоўкай, ды і Лявонцій Зданевіч атрымаў новы заказ...

Некалькі апошніх гадоў Кастусь Качан бывае ў Мінску хіба наездамі: Навагрудак зрабіўся яго сталым месцам жыхарства. І хаця з гэтай прычыны ўзніклі сякія-такія праблемы (“Не ўсе пакупнікі да мяне цяпер даязджаюць”), але... мастак не губляе імпэту ды аптымізму.

— Як я адужаў гэтыя клопаты? — Качан адказвае на тое пытанне, што я прыхаваў наастачу. — Ну, ведаеце, я ж хлопец сялянскі, гаспадарлівы, турботаў не баюся. І вось, неяк падумалася: калі не я, дык хто?

Аўтар: Ілья СВІРЫН, рэдактар аддзела газеты "Культура"





Таццяна Гаранская
Рака часу. Космас архаікі ў рытмах будзённага
Часопіс "Мастацтва". 2007. - №3. >>> арыгінал артыкула ў часопісе "Мастацтва"

Многія творы Кастуся Качана надзвычай архаічныя. Архаіка яго жывапісу шматпланавая па сутнасці, мае трывалы поступ і ў той або іншай ступені працінае ўсе ягоныя творы, мае глыбока нацыянальны характар і ўжо гэтым далучае мастака да кагорты адметных творцаў зямлі беларускай... Абазначыць яе характар і параметры — задача не з лёгкіх, і арыентавацца ў яе распазнанні лепей праз прыярытэты традыцыйнай культуры...

Што малюе Кастусь Качан?

Сцвярджэнне, што жывапісец піша вёску, жыццё і побыт нашых мястэчак, — справядлівае. Але яно не цалкам характарызуе яго жывапіс, бо акрэслівае толькі тэматычны напрамак. Сутнасць творчасці гэтага мастака больш глыбокая і маштабная — праз жывапіс творца з рэальнага жыцця вылучае прастору вечнасці, якую можна знайсці нават у асяродку імклівых працэсаў урбанізацыі.

Мабыць, кожны, хто трапляе з буйнога горада ў невялічкае мястэчка, заўважае, што там рытмы жыцця прыцішаныя, а час як вымярэнне раўнавагі расцягваецца ў прасторы, і таму многія рэчы, якія звычайна застаюцца па-за ўвагай у вялікіх гарадах, нібы патрапіўшы пад павелічальнае шкло, выступаюць на першы план.

Да прыкладу — пахаванне чалавека.

У мегаполісе іх адбываюцца дзесяткі, а можа нават сотні за дзень.Таму гараджане прызвычаіліся да іх як да паўсядзённай побытавай справы, накшталт язды транспарту па вуліцах або працы святлафораў на перакрыжаваннях. Добра, калі звычайны прахожы прыпыніцца ці хаця б падумае — «хто?», «чаму?», «навошта?»... — для большасці нават на гэта не стае часу.

У маленькім правінцыйным гарадку альбо на вёсцы ўсё выглядае інакш. Пахаванне там набывае ўрачыстую манументальнасць, веліч цырыманіялу і касмаганічнасць яго значэння. Гэта выяўляе Кастусь Качан у кампазіцыі «Апошні шлях хрысціяніна» (1984)...

Адметнасцю карціны з’яўляецца дакладна вызначаная мастаком мера судачыненняў рэалістычнага алейнага пісьма з шэрагам знакавых вобразаў і сімвалаў.

Вось дрэвы на заднім плане палатна... Яны такія трапяткія, памкнутыя да неба, нібы душы людзей у пахавальным шэсці. У гэткай жа манеры, а можа з яшчэ большай мерай дакладнасці, увасоблены выявы крыжоў і помнікаў на могільніку, праз шэрагі якіх рушыць працэсія. А яшчэ драўляны плот на першым плане — нібы містычны хранометр з жардзінамі-рысамі адліку прасторы жыцця.

На гэтым натуралістычнасць карціны завяршаецца, і пачынаюцца сюррэалістычныя імпрэсіі...

...Ад брамы на першым плане ў глыб могільніка рушыць натоўп людзей, які выглядае магутнай хвалістай ракой, што цячэ бесперапынна і напорыста... Вобраз сфарміраваны праз абагульненне колерам усёй масы пахавальнай працэсіі. І формаўтварэнне гэтае, нібы сакральнае зерне карціны, энергічна ўплывае на агульную прастору кампазіцыі.

Фармалізаваная да аголенага сімвалізму «рака» чалавечых постацей, тым не менш, выглядае нечым рэальным і праўдзівым. Бо на ўзроўні падсвядомасці паўстае для гледача самым галоўным у адлюстраванай на палатне карціны падзеі.

«Рака», што шырока пачынаецца ад брамы могілак на першым плане кампазіцыі і звужаецца да кропкі ў сярэдзіне палатна, — нагадвае стралу, што візуальна скіроўвае позірк гледача на шлях да Храма. Падтэкст гэтай вобразнасці просты і даступны кожнаму: шлях да Храма — галоўнае ў жыцці чалавека.

Адна з вядучых роляў у раскрыцці тэмы гэтага твора належыць каларыстычнаму вырашэнню. Дамінуючы кантраст светлага (умоўна белага снегу) і цёмнага (умоўна чорнай плямы натоўпу і змрочна-шэрага неба з дрэвамі на яго фоне) падкрэслівае манументальную ўрачыстасць сюжэта.

Яшчэ адзін, віртуозна выкарыстаны ў кампазіцыі мастацкі сродак — гульня суадносінаў мас і рытмаў...

Выразна падкрэсленая маса Храма дамінуе над натоўпам, а неба паглынае выяву царквы. Мізэрнымі на фоне выяваў галоўных у карціне вобразаў-сімвалаў выглядаюць дробна азначаныя шматлікія крыжы і помнікі могілак; падобныя на зоркі, яны гатовыя ў любую хвіліну знікнуць у прасторы.

У якасці сэнсавых дамінантаў Кастусь Качан выкарыстоўвае часам стылістычна адрозныя мастацкія прыёмы і выяўленчыя прынцыпы. То ён выводзіць на першы план вобраз, вырашаны праз сімвал-знак і пазбаўлены прыкметаў побытавага натуралізму, а рэалістычныя выявы выкарыстоўвае ў якасці дадатковых, удакладняючых элементаў, то наадварот — праз колеравыя нюансы і акцэнты надае суцэльна натуралістычнаму жывапісу ўзмоцненую ледзь не да містыфікацыі сімволіку і значнасць.

Усе гэтыя творчыя вынаходкі лагічна і з тонкім пачуццём гармоніі аб’яднаныя між сабой і падначаленыя агульнай мэце — удумліваму раскрыццю мастацкай задачы.

У такім рэчышчы цягам ужо некалькіх дзесяткаў гадоў развіваецца творчасць мастака, якая сродкамі канцэптуальнага жывапісу апавядае пра штосьці вельмі важнае, сутнаснае ў менталітэце беларуса. Хоць іншым разам у карцінах Качана назіраюцца спробы эстэтычнага «прыхарошвання» брутальных па змесце сюжэтаў.

Ну якая прыгажосць можа быць у сцэне заколвання парсюка або ўборкі бульбы, жніва або стрыжкі авечак?

Але гэтыя сцэны, для кагосьці нецікавыя або нават агідныя, на самай справе з’яўляюцца харызматычнымі ў рэчышчы традыцый нашай культуры і выяўленчага мастацтва. Згадайма ілюстрацыю Францыска Скарыны пачатку шаснаццатага стагоддзя са сцэнамі жніва да кнігі «Руф», гравюру семнаццатага стагоддзя з сюжэтамі сяўбы (Аляксандр Тарасевіч, «Кастрычнік», Глуск, 1672), твор дзевятнаццатага стагоддзя Францішка Смуглевіча «Літоўскія сяляне» ці «Жніво» Міхася Сеўрука, напісанае ў трыццатых гадах ХХ стагоддзя.

Беларуская выяўленчая этнакультура пранесла вобраз чалавека працы, чалавека ад зямлі і на зямлі праз вялікую гісторыю, узняўшы яго да ўзроўню сімвала, знака, архетыпу высокага мастацтва, арыентаванага на духоўныя прыярытэты нацыі.

Чыста вонкава жывапіс Кастуся Качана просты паводле сюжэтаў — рэчкі і дрэвы, палі і жывёлы на іх, хаты і храмы, закінутыя вёскі і адзінокія постаці ля панурых хат. Але чаму гэтае мастацтва так моцна «чапляе за жывое» не толькі звычайнага вяскоўца? Адказ просты — калі не счарсцвела душа і чалавек захаваў у сабе адкрытасць да духоўнага, сутнасны патэнцыял жывапісу мастака знойдзе шлях да свядомасці і пачуццяў любога гледача.

Тэма вечнага і вечнасці як вядучы лейтматыў у жывапісе Кастуся Качана знайшла ўвасабленне ў розных творах жывапісца, пазбаўленых прыкметаў часу. Іх сюжэты ў роўнай ступені маглі разгортвацца як сёння, так сто гадоў таму.

Адухаўленне рэчавага свету вясковага побыту, у атачэнні якога адбываюцца дзеянні карцін Качана, — адна з вядучых прыкмет архаічнага ладу яго выяўленчага мыслення. Гэта ёсць і ў кампазіцыі «Травень» (2006), дзе большую частку палатна займае квяцісты луг і толькі на ўскрайку заўважаем хаціну, ды не ў «поўны рост», а ўсяго толькі яе верхнюю частку і дах, гэтаксама як і ў жывапісным творы «Хутар» (2001) ці ў кампазіцыі «Лета ў Вуглах» (1990), дзе з-за бугра высоўваецца кавалак хаты, або ў «Сярэдзіне лета» (2002) ды іншых — хаткі нібы дзяўчаткі-жартаўніцы хаваюцца то за гарамі, то за буграмі, то за ландшафтнай прасторай, сціпла дэманструючы гледачу толькі нейкі фрагмент уласнай забудовы, і нібы падміргваюць камусьці акенцам ці двума.

Гэткая, з першага погляду малапрыкметная, улюбёная кампазіцыйная інтрыга, якую даволі часта практыкуе мастак у жывапісных палотнах, — не толькі «смачны» элемент мовы архаікі ў творчасці Кастуся Качана, але і бліскучы аргумент пры стварэнні любой выставачнай экспазіцыі, які дазваляе «перабіваць» шэрагі класічна пабудаваных жывапісных кампазіцый лёгкім акцэнтам, своеасаблівай фрывольнасцю.

Падобны прынцып пабудовы твора выкарыстоўвае мастак і пры напісанні карцін з сюжэтамі пра помнікі дойлідства Беларусі і іншых краін, якія наведваў апошнім часам з персанальнымі выстаўкамі, — Польшчы, Чэхіі, Германіі...

Звычайна мастак пазбягае лабавых інтэрпрэтацый аб’ектаў свайго мастацкага зацікаўлення. Ён нібы вуаліруе помнік вынесенымі на першы план дадатковымі сюжэтамі-абярэгамі, якімі, часцей за ўсё, бывае натуральны куточак прыроды.

Вельмі часта функцыю вонкавага абярэгу выконвае сюжэт пранікнёна напісанай ракі — парослай траўем, як у кампазіцыі «Храм» (2001), дзе галоўным фігурантам твора з’яўляецца Сынкавіцкая царква, або — чыстай, што адлюстроўвае ўзнёслую архітэктуру забудовы («На Пакровы», 2006; «Лета»,1996; «Блакітная царква», 1997; «Вясна ў Пінску», 2003).

Апагеем водна-семантычнай сюжэтыкі першага плана ў творах з помнікамі даўніны з’яўляецца палатно «Вада, зямля і неба» (1997).

...Цёмная, поўная таямніц і чараў, касмаганічных вібрацый стыхія вады зімовай рэчкі, здаецца, запаланяе не толькі большую частку карціны... Уражанне, што яна прысутнічае за рамай палатна, перацякае ў свядомасць гледача і пранікае свінцовай важкасцю нават у аддаленыя яе куточкі.

Вастрынёй бліскаўкі-маланкі разразае спакойную, шырокую водную прастору ракі доўгая лінія кладкі, канец якой ледзь не растае ў перспектыве краявіду. Рух яе стромкі і парывісты, а мэта тых, хто ёю карыстаецца, відавочная і апазнавальная — храмы за дрэвамі на гарызонце, у атачэнні невялікай вёскі. Там, на другім беразе ракі, узнёслыя абрысы царквы і касцёла перакрыжоўваюцца з гарызанталлю побытавых забудоў, і судачыненне гэтае, лёгка і проста абазначанае жывапісцам, падобнае на імклівы рух рукі чалавека ў час малітвы — ад ілба ўніз па вертыкалі, а потым ад аднаго да другога пляча па гарызанталі. Рух растаў, а малітва засталася — вось такое пачуццё і ўражанне ад карціны.

Як бачым, храмы, як і вясковыя хаткі ў творах Кастуся Качана, прыхаваныя, прыкрытыя «шырмай» сюжэтаў першых планаў, яны спакваля «сузіраюць» белы свет. Яны пануюць у другіх і трэціх планах, у падтэкставай фабуле карцін жывапісца, аддаючы прасторавы прыярытэт у кампазіцыі палатна неспасціжнай прыгажосці беларускай прыроды, якая і ёсць яго галоўны персанаж.

Радзіма жывапісца — Наваградчына. Атмасфера і дух, харызма старажытнай мясціны гартавалі не толькі прыўзнятую грамадзянскую пазіцыю мясцовага насельніцтва, але і інтэлектуальнае поле соцыуму, уплывалі на фарміраванне менталітэту. Кастусь Качан з маленства цікавіўся гісторыяй і надзвычайна любіў прыроду роднага краю. Адсюль і прыярытэты яго мастацтва, сярод якіх — улюбёная тэма малога беларускага горада з вялікай гісторыяй. У шэрагу карцін гэтай тэматыкі на першым месцы родны Наваградак з яго гісторыяй — «Наваградак зімой» (1988), «Базарны дзень у Наваградку» (1990), «Наваградак» (1990), «Зіма ў Навагрудку» (1991). Найболей знакавым, стрыжнявым для гэтага цыкла з’яўляецца твор пад назвай «Вечнасць» (1988).

> Усю прастору пярэдняга плана кампазіцыі займае вялікі крыж, што ўзвышаецца над Наваградкам. Такія крыжы продкі ставілі на высокіх узгорках як перасцярогу ад войнаў, голаду і чумы. На другой гары вядуць умоўную пераклічку між сабой адухоўленыя сутнасці ў выглядзе рэшткаў замкавых вежаў. Дамы і хаткі мястэчка, змешчаныя ў лагчыне між гарамі, ціхенька сузіраюць, як вядуць патаемныя перамовы высока ўзнятыя гісторыяй і лёсам каменныя старажылы.

Энергетычны пласт карціны фарміруюць кантрасты колеравых спалучэнняў — цёмнага начнога неба з флюарэсцэнтным свячэннем белага снегу. Адчуванню драматызму спрыяе і дынаміка вертыкаляў — узнёслы крыж, стромкія сілуэты парушаных вежаў замка. Ёй супярэчыць дынаміка гарызанталяў — панарамны сілуэт гарадской архітэктуры, нябесныя «струны» хмараў, высветленых начным свяцілам.

Творчыя інтарэсы Качана не абмяжоўваюцца цікавасцю да сілуэтаў Наваградка. Адметнасць сучаснага ладу жыцця малых гарадоў і мястэчак з вялікай тысячагадовай гісторыяй прыцягнула ўвагу жывапісца. Ён напісаў на гэтую тэму шэраг карцін — «Зіма ў Нясвіжы» (2004), «Правінцыя» (1989), «Хрэсны ход ва Уселюбе» (1990), «Мястэчка Мір» (1991)... Іх адметнасць у тым, што ў комплекс прыярытэтаў, якія характарызуюць сутнасны шэраг твораў Качана — традыцыйная архітэктура, этнакаларыт жыцця вясковага чалавека, лагодная прыгажосць і знакавая адметнасць беларускай прыроды, хрысціянскія каштоўнасці, — увайшла яшчэ адна іпастась. Вызначаецца яна характарыстыкай застылага часу ў прасторавым і побытавым вымярэннях жыцця беларускіх вёсак і малых гарадоў: штосьці ад вечнасці і вечнага, што ў той або іншай ступені прысутнічае ў многіх творах мастака, бо грунтуецца на падмурку вялікіх ісцін жыцця ў сусвеце.

TRANSLATE     Переводчик



Belarusian artist Kastus Kachan

>>> арыгінал артыкула на сайце "Russian-American Business"

Кастусь КачанDuring the month of November 2007, The Ronald Reagan Building Trade Center hosted an exhibition of the works of the renowned Belarusian artist Kastus Kachan. The Belarusian Embassy and the organization Global Arts Network conducted the exhibit.

Kastus Kachan is, first and foremost, an artist who celebrates the beauty of his small homeland. He was born in 1950, in the hamlet of Lavirshevo in the Grodnenskaya oblast. In 1975, Kachan graduated from Belarus State University. His work has been displayed at art exhibitions since 1980. His paintings are primarily landscape scenes. His work is on display in the National Art Museum of Belarus, the Fund BSH, the Russian Ministry of Culture, The Museum of Contemporary Graphic Art in Minsk, The Belarusian Museum of National Architecture, many Russian museums, and private collections in various countries.

Dazzled by the beauty of the Navagrudak district, Kastus Kachan through his artistic talent has given the Belarusian audience, indeed the world, a collection of paintings that evoke the viewer’s response. In recent years, Kachan has experimented with a variety of techniques and methods, which have served to create his distinct artistic style. His work displays great freedom in presenting the real world. His vision has been aided immensely by his frequent visits to neighboring European countries. Often his travels involve presenting his work or participating in international open-air exhibitions. Kachan also regularly visits other artists who work in various styles and mediums. This vast experience has given Kachan a firm foundation for piercing through the challenges that have always intrigued him.

The image of his native land is Kachan’s inspiration. His canvases feature wide, open spaces that are not cluttered. He does, however, achieve wonderful texture in his works through oil paints. This glorious mix of space and texture display the depth of the artist’s emotion. It also provides the unmistakable mark of an exceptional artist.

Understanding nature has allowed Kachan to create in this series of endless landscapes a harmonious panorama, which manifests a spiritual link between man and nature. It is the human being in Kachan’s paintings that produces a pivotal moment for the viewer. At first glance, his figures seem somewhat sketchy and artistically unfinished, but their presence frequently evokes the feeling that this wonderful unity between man and nature may be lost in the process of urbanization.

Nevertheless, it is obvious that Kachan’s muse is nature. He is clearly fascinated, even enchanted, by the beauty of the changing seasons, an event so conspicuous in Belarus due to its geographic location. There are snowy fields in winter; then the land is covered with water during the spring floods. Next, the golden color of ripe grains in the summer yields to nature’s climax with the majestic hues of autumn.

Kachan is in his prime artistically. His paintings exhibit maturity together with innovation. His is eagerly anticipating and actively searching for new discoveries and inspiration that other artists and art lovers have yet to experience.

Kachan’s work will be on display at the Belarusian Embassy in Washington until June 2008.

TRANSLATE     Переводчик

24 нояб. 2009 г. Вечно влажный пейзаж Трудно поверить, что художник Кастусь Качан живёт в столице: дороги на его картинах убегают от цивилизации настолько, что не видно ни одного рекламного щита, телевизионной вышки и даже электрического столба. Небоскрёбов художник не изображает. Cовременный транспорт в любом виде не приемлет. Изредка появится в поле, возле хаты или реки человеческая фигура (со спины, а то и силуэтом). Чаще над деревенскими домами вырастают башни костёла или замка, завершая вечно влажный пейзаж, который не менялся лет триста. Колорит родины сдержанный: естественные краски воды, земли, снега, старого дерева или такого же старого кирпича строений. Реализм художника не бытовой, не патриархальный, скорее, примиряющий зрителя с извечной драмой жизни. Похожий на легенду, которую и через триста лет всё ещё рассказывают шёпотом. Название выставки Кастуся Качана – «Родиной зачарованный» («Радзімаю зачараваны»). Попасть под очарование можно с 20 ноября по 7 декабря в столичной галерее «Мастацтва» по проспекту Независимости, 12. Автор: Жана Лашкевіч на 9:58

Сядзіба Кастуся Качана - г.Навагрудак

"Советская Белоруссия". 30.09.2000.


Галерэя Кастуся Качана - г.Навагрудак

"Ранак Плюс". 7.06.2006.


Галерэя Кастуся Качана - г.Навагрудак

"Народная газета". 12.09.2001.


Галерэя Кастуся Качана - г.Навагрудак

"Народная воля". 3.03.2000.


Галерэя Кастуся Качана - г.Навагрудак

Книжный мир. №9 (50). 2.03.2000.

"Книжный мир". №9 (50). 2.03.2000.


"Літаратура і мастацтва". 01.04.1994 г.





Рейтинг@Mail.ru
www.kachangallery.com © Картинная галерея Кастуся Качана 2015